LAS MAIAS
L die d’hoije yá ls romanos fazien las Maias, fiesta de l renacer de la natureza i de la fin de l lhargo eimbierno. Por muitos cientos d’anhos ansinórun-mos a çpreziar estas fiestas dando-le l denome de fiestas paganas. I si son paganas – de pagus, aldé ne l meio de l campo, alrobés de la cidade -, i you gusto deilhas assi, afuora diuses que nun me fázen falta nanhue. I hoije percisamos mais deilhas do que nunca, tan bariado ten andado l tiempo, tan maltratada ten sido la natureza i todo l que neilha nace i bibe. La berdade ye que perdimos l respeito sagrado que le habiemos de tener a la natureza, respeito esse que habie de fazer parte de l’ardança de la nuossa cebelizaçon griego-romana. A cada anho tenemos miedo que mais cousas se pérdan i nun tórnen a renacer, séian yerbicas, paxaricos, bichicos, animales.
Tenemos que bolber al respeito sagrado pula natureza i por todo l que neilha nace i bibe, yá que esse ye l nuosso mundo, aquel adonde podemos i sabemos bibir, aquel adonde queremos cuntinar a bibir. Esse ye un balor público que ten de ansinado por todos ls meios i an todos ls sítios. Nó que you beia las cousas cumo ciertos falsos eicologistas que buolben la natureza contra las pessonas, i nun hai natureza sien pessonas. Ua natureza sien pessonas ou cun çprézio pulas pessonas, cumo muitos quieren fazer de l anterior de l paíç, nun serbirá para nada a nun ser para ir alhá a cagar i, ende, yá naide querrerá tornar alhá.
Na mie tierra las maias son castanhas: ténen de se comer hoije, robidas, para nun le doler a un la cabeça por to l anho. Nien to la giente cunsigue aguantar las castanhas sanas até este die, subretodo nua tierra que nun las cuolhe, cumo la mie. Mas bonda que algues pessonas las téngan que siempre se las dan als outros, subretodo als bezinos. Mie mai inda me telifonou – anda se quieres las maias, que you yá nun tengo dientes pa las rober -, mas tener que andar quenhientos quilómetros por eilhas i andar outros tantos al para cá, yá darie un delor de cabeça que nun hai maias que atámen. Home prebenido nun stá sien maias an casa, respundi-le a mie mai.
Las froles de tomielhos, scobas, xaras i yerbicas – de que l mais deilhas nien le sei l nome -, fázen-me falta. Nun las hai a la mie puorta, nien eiqui acerca, i tengo de passar sien eilhas. Mais gustarie de star an pie deilhas, solo por un cachico a sorber l sou oulor i a afundir ls uolhos nas sues quelores, mas yá quedo cuntento de saber que cuntínan a frolir, culas mesmas froles guapas i andebles, arrebentando ne ls mesmos brancos, amarielhos, roixos i outras quelores. Yá quedo cuntento por saber que l milagre cuntina a dá-se, a cada anho, i nun me canso de le mirar pa l retrato i até haberá quien ache que yá stou a abusar an poné-las eiqui tanta beç. Çculpai, mas inda las bou a poner mais algues bezes, que para mi ye ua question de salude, de anquelíbrio que doutra maneira me custarie a achar. I sabeis ua cousa? Assi i todo, nun sei splicar cumo, parece que l sou oulor me chega cun tanta fuorça cumo se stubira an pie deilhas. I you que gusto de cidades sien sentir nanhue cuntradiçon por estes gustos tan çfrentes: quien nun gustarie, inda que an suonho ou eidial, de tener l melhor de todos ls mundos, sien renunciar a nanhun deilhes? Nesso si sou arganeiro, mas nun me bal de grande cousa.
Amadeu Ferreira,
02 de maio de 2007

