LS LUSÍADAS
108
«Las porbíncias que antre un i l outro riu
Bés, cun bárias naçones, anfenitas:
Un reino Maometano, outro Gentiu,
A quien le ten l Demonho sues leis scritas.
Mira que de Narsinga l senhoriu
Ten las relicas santas i benditas
De l cuorpo de Tomé, baron sagrado,
Que a Jasus mano sue tubo ne l lhado.
109
«Eiqui cidade fui que se chamaba
Meliapor, fermosa, grande i rica;
Ls Ídolos antigos adoraba,
Cumo inda muita giente ende se fica.
Mui loinge naquel tiempo de l mar staba,
Pus la Fé, que ne l mundo se publica,
Tomé benie pregando, i yá passara
Porbíncias mil de l mundo, que ansinara.
110
«Chegado eiqui, pregando i a la par dando
A malos la salude, a muortos bida,
Acauso trai un die l mar, vagando,
Un tuoro de grandura mui zmedida.
Deseia l Rei, que andaba eideficando,
Fazer del madeira; i nun dubida
Puxá-lo pa la tierra, cun tirantes
Fuortes d’homes, d’angeinhos, i alifantes.
111
«Era tan grande l peso de l madeiro
Que, solo pa bulhir-se, nada basta;
Mas l núncio de Cristo berdadeiro
Menos trabalho an tal negócio gasta:
Ata l cordon que trai, por prendedeiro,
Al tuoro, i facelmente l lhieba i arrastra
Adonde faga un grande i rico templo
Que pa ls feturos quede cumo eisemplo.
112
«Sabie bien que se cun fé formada
Mandar a un monte xordo que se muoba,
Que el oubedecerá a boç sagrada,
Que assi l’ansinou Cristo, i el l proba.
La giente quedou custo alboriçada;
Ls Brámanes l dan por cousa nuoba;
Bendo ls milagres, bendo santidade,
Han miedo de perder outoridade.
Traduçon de Fracisco Niebro

