Las Guinchas de Marie Pantorras
Marie nun se deitaba cun un qualquiera i scolhie siempre tius guapos i lhabados. Andaba a camino de Spanha i iba ganhando la bida cul cuntrabando que lhebaba i trazie de Alcanhiças. Ls garotos deilha éran de ls que tenien mais lhambeirices ne l lhugar, i comer era a la farta anquanto l habie. Quando era agarrada puls carabineiros ou puls guardas fiscales i quedaba sien l fardo, alhá se iba a baler de sue cumadre Dalfina, que siempre le iba dando uas cestas de batatas, uas berças, uns carolos de pan i uns chabianos para matar la fome de ls garotos. Eilhes solo stában afeitos a comer torta, galhetas i outras lhambiçquices i só quando la fome apertaba muito ye que se agarrában a las batatas cun berças i al pan que la cumadre Dalfina cozie ne l forno de lheinha, amassado pulas sues manos que era bien melhor que las tortas.
Antonho, era un home feito a las buonas i sien malícia. Acraditaba an todo. Un cierto die de Márcio andaba a scabar uns baladicos de binha que tenie alhá pa ls lhinares i quando iba a meio de l purmeiro balado acertou cun las guinchas nun xeixo, cousa que nesse sítio habie bien demais, i partiu-le un diente a las guinchas. Antonho, quedou todo anfadado i ampeçou a pensar, i agora que fago? Cun las guinchas neste stado nun scabo ls balados, i eilhes ténen que quedar scabados hoije, que manhana yá tengo jeira treminada. Bou-me a Jesé Ferreiro, a ber se ten tiempo i me las amanha. I alhá se metiu a camino. Quando chegou a casa de Jesé, este preguntou-le, anton que se passa Antonho!?
– Olha Jesé! Andaba a scabar aqueilhes baladicos de ls lhinares i, mal ampecei, este diente de las guinchas partiu-se i agora bengo a ber se tenes un cachico de tiempo pa las amanhar.
Jesé, que era caçuado,r pensou lhougo an mete-le ua buona i dixo-le para Antonho:
– Á Antonho! Nun te bou a poder baler. Tengo que ir a tener cun la tie que fui a relbar pa las Spadanhas i mandou recado por Feleç que tenie anrelhado ua baca i tengo de ir alhá a tener cun eilha.
– Á Jesé, anton ampresta-me uas de las tues i apuis manhana lhougo amanhas las mies.
– Olha Antonho, tamien nun te puodo baler por esse lhado. L miu Abel stubo hoije a la purmanhana eiqui i lhebou las dues. Mas olha, yá sei quien te puode baler. Bai a casa de Marie Pantorras, que ten uas guinchas buonas i eilha si te las ampresta.
– Á Jesé, cumo ye que Marie bai a tener uas guinchas buonas se nun ten binhas nien huortas para scabar?!
– Olha, Antonho, si ten. Agucei-le-las you un destes dies i quedórun cumo nuobas.
Antonho alhá fui a star cun Marie. Quando chegou a la casa deilha chamou i dixo:
– Á Marie, bengo-te a pedir un grande fabor.
– Anton que ye Antonho?
– Olha, dezírun-me que tenes uas guinchas buonas i bengo-te a pedi-las.
Marie, que era bien spabilada, biu lhougo que eilhi habie cousa i preguntou-le:
– Á Antonho, quien fui te mandou acá?
– Olha Marie, fui Jesé Ferreiro que me dixo que te las tenie aguçado hai inda pouco tiempo i que tenien quedado cumo nuobas.
– Olha, Antonho, anton bai por donde beniste i bai-le a dezir a Jesé Ferreiro que you si tengo uas guinchas buonas, mas que nun son pa l tou cabo nien pa l del.
Antonho solo ende antendiu que tenie sido anganhado i scapou-se todo ambergunhado camino abaixo a caras a la sue casa. Quando passou pula casa de Jesé, alhá staba el a spera para caçuar un cahico del.
– Á Jesé, tamien nun era preciso meté-me-la tan grande. Si sós bien perro.
Jesé fartou-se de rir a la cunta i apuis chamou-lo a buer uas pingas. Antonho, lhougo aceitou. Ua pinguita bien buída si le cunsolaba l´alma. Apuis de tenéren buído uas pingas puls dous, alhá fúrun a la frauga, que era al pie de la capielhai, i botórun-le un calço al diente de las guinchas. Antonho quedou todo cuntento i cun uas guinchas cumo nuobas.
Francisco Domingues

