LS LUSÍADAS
118
«Chorórun-te, á Tomé, Ganges i Indo;
Chorou-te to la tierra que piseste;
Mais te chóran las almas que bestindo
S’íban cula Fé santa que ansineste.
Mas ls Anjos de l Cielo, muito rindo,
Recíben-te na glória que ganheste.
Pedimos-te que a Deus ajuda pidas
Cun que a tous Lusitanos fabor midas.
119
«I bósoutros que ls nomes agarrais
De mandados de Dius, cumo Tomé,
Dezi: se bos mandou, cumo quedais
Sin irdes a pregar la santa Fé?
Mirai que, sendo Sal i bos danhais
Na pátria, onde porfeta naide ye,
Cun que se salaran an nuossos dies
(Deixo anfieles) tantas heresies?
120
«Mas passo esta matéria peligrosa
Tórnemos a la cuosta yá falada.
Yá cun esta cidade tan famosa
Faç curba la Gangética ansenada;
Cuorre Narsinga, rica i poderosa;
Cuorre Ourixá, de roupas abastada;
Ne l fondo d’ansenada, l guapo riu
Ganges ben al salado senhoriu;
121
«Ganges, donde sous todos moradores
Muorren banhados, mas cula certeza
Que, inda que séian grandes pecadores,
Esta auga santa ls lhava i dá pureza.
Bei Catigan, cidade de las melhores
De Bengala porbíncia, que se preza
De abundante. Mas mira que stá puosta
Pa l Austro, deiqui buolta, to la cuosta.
122
«Mira l reino Arracan; mira l assento
De Pegu, donde mostros yá morórun,
Mostros filhos de l feio ajuntamento
Dun perro i ua mulhier, que s’anganchórun.
Eiqui sonante arame ne l strumento
De la giração questúman, l que ousórun
Por manha de la Reina que, ambentando
Esse uso, pa la rue l erro botando.
Traduçon de Fracisco Niebro

