Região

Ua carta triste

Ua carta triste
Imagem do avatar
  • 22 de Julho de 2008, 09:38

El habie garrado essa funçon cumo algo que ben de família. L denheiro que arrecebie nun daba quaije para nada, nun fura la arada que fazie i la huorta que tenie eili acerca, morrerie-se de fame. Mas pronto, tamien nun le daba muito trabalho, i gustaba de fazer cumo l sou pai fazie, dar siempre ua palabrica antes d´antregar la carta. El coincie a todo mundo, cumo todos ls porblemas. De ls que se habien scapado pa la Fráncia, ls de Lisboua, i tamien ls que contra bontade habien ido pa l Oultramar, pa la guerra. Pegaba na carta i sin l´abrir, pus claro, adebinaba l que benie screbido alhá drento. Anton se era ua carta de namorados, dezie siempre antes de l´antregar: Olha hoije nun tubiste suorte, mas deixa alhá que manhana t´antregarei ua. I nisto, zás, por baixo tiraba la carta para eilha i era ber ua cara guapa cua risa de l tamanho de l camboio.
Neste tiempo todo, nunca deixou d´antregar ua carta ne l die que chegaba, stubira sol ou niebe, era cumo se fusse ua pormessa. A la tardica, todos ls dies, el percorri l´aldé dua punta a l´outra:
Tomai tie Bernardina, qu’esta trai notícias buonas, i nun s´anganhaba. Habie nacido l nieto, qu’era l purmeiro; Tie Josefa, teneis ua carta, bá que ls filhos bénen ende a passar l Natal, i era assi.
Naqueilha tarde, quando ua carta cun ua faixa negra le bieno a parar a las manos, l sou coraçon dou un salto tan grande, que até cuidou que se iba a morrer. Tenie-la na mano, i nin cunseguie ber de adonde benie, la bista tremie-le, cumo le tremien las manos. Als poucos ampeçou a antender que la zgrácia solo podie ser la de Jaime, tropa, que se habie ido pal Oultramar. Mirou la carta assi cumo quien nun quier ber, i l coraçon outra beç a bater cun fuorça. Alhá staba l nome de l pai, Firmino Gonçalves Pereira. Birou-la, i deste lhado, Ministério do Ultramar. Santiu ua fraqueza tan grande que tubo que se santar, i ficou eili baralhado, cul pansamiento a las buoltas sin prencípio nin fin.
Ampeçaba agora outra lhuita, nunca le habie acuntecido tamanha zgrácia. Cumo antregar ua carta destas al tiu Furmino? Mas tenie que l´antregar!… L que le iba a dezir?… Nada… L home podie-se até morrer. Fazie-le ua cumbersa antes!… a purpará-lo?…, Mas tiu Furmino era mui spierto, mal el abrisse la boca, lhougo el çcunfiaba. Querie-se poner a camino, mas las piernas nun tenien fuorça. Alhebantou-se, tenie que ir por muito que me le custasse. Fui pul camino mais lhargo, para nun ancuntrar a naide. Quando se iba arrimando, las piernas parcien tener un peso de cien quilos anriba. Al chegar a la puorta, la pulsaçon até se oubie fuora de l cuorpo. Batiu a la puorta. Bieno abrir la tie Marie Luísa. La boç nun le saliu.
– Hai carta tiu Zé? preguntou eilha.
– Ua carta triste, arrespundiu.
La carta fui a aparar al chano porque el tubo que assegurar la tie Marie Luísa cun las dues manos.
Válter Deusdado

Proponha um artigo de opinião:
info@pressnordeste.pt
Abrir
Imagem do avatar
Written By
Redação