LS LUSÍADAS
133
«Bei de Banda las Ilhas, que se smáltan
Cun que tinhe an quelor l roixo fruito;
Las abes bariadas, que eilhi sáltan,
De berde nuoç garrando sou tributo.
Mira tamien Bornéu, donde nun fáltan
Lhágrimas ne l licor coalhado i anxuito
De las arbles, ye cánfora chamado,
Que l nome d’Ilha ye mui afamado.
134
«Eilhi tamien Timor, que l palo manda
Sándalo, saludable i mui cheiroso;
Mira a Sonda, tan lharga que ua banda
Sconde a caras al Sul deficultoso;
La giente de l Sertan, que tierras anda,
Un riu dízen que ten mui milagroso,
Que, por adonde el só, sin outro, bai,
Cumbirte an piedra l palo que nel cai.
135
«Bei naqueilha que l tiempo tornou Ilha,
Adonde témbran chamas deilha agora,
La fuonte que óleo mana, i marabilha
De l cheiroso licor que l tuoro chora,
– Cheiroso, mais do que çtila l filha
De Ciniras na Arábia, adonde mora;
Bei que, tenendo todo l que outras ténen,
Tamien la seda i ouro dalhá bénen.
136
«Mira, an Ceilan, que l monte s’alhebanta
Tanto que nubres passa ou bista anganha;
Ls naturales cúidan cousa santa,
Por piedra adonde stá pisada houmana.
Nas ilhas de Maldiba hai la pranta
Ne fondo de las augas, soberana,
De que l fruito contra l beneno ourgente
L ténen por antídoto eicelente.
137
«Berás delantre star de l Roixo Streito
Socotorá, cul agre aloé famosa;
Outras ilhas, ne l mar tamien sujeito
A bós, na cuosta de África arenosa,
Donde sal de l oulor l mais purfeito
La massa, bien scundida i speciosa.
De San Lurenço bei l’Ilha afamada,
Que Madagáscar ye dalguns chamada.
Traduçon de Fracisco Niebro

