Miranda de l Douro torna a recebir, no sábado que ben, die 4 de julho, ua grande cuncentraçon de Pendones, ajuntando muitas quemunidades al redor de ua amportante seinha de la eidentidade stórica de la Tierra de Miranda.
Scugitando seinhas
Este ancuontro repersenta más ua jornada de un porcesso de recuperaçon de patrimonho, ampeçado pula ALCM – Associaçon de Lhéngua i Cultura Mirandesa, que zambuolbiu, mormente durante l anho de 2014, mui apedurado trabalho de ambestigaçon, recuolha de teçtemunhos, decumentaçon por retratos i alhebantamento de amuostras materiales relacionadas culs antigos pendones de ls lhugares mirandeses.
Por bias de la recuolha de la mimória junto a las populaçones más bielhas, de la eidenteficaçon de las antigas piedras de pendon no sagrado de las eigreijas i de se saber adonde stában dalguns eisemplares inda bien stimados, la associaçon fui capaç de recunstruir ua parte mui aportante desta tradiçon que durante l seclo XX habie praticamente dezaparcido de l campo público.
Este trabalho de ambestigaçon i mobelizaçon de las quemunidades znaugou nun punto stórico: La realizaçon, an Miranda de l Douro, de l purmeiro çfile de Pendones an Miranda, ne l die 11 de julho de 2015, cul títalo «Pendones Alantre, la Mesma Tierra». Nesse ancuontro stórico stubírun más quarenta pendones benidos de la Tierra de Miranda i tamien de Spanha, cun las comarcas de Sayago, Aliste i Lhion. Pula purmeira beç an muitos anhos, más de ua dúzia de lhugares tornórun a apersentar ls sous pendones an público, recriando ua eimaige que durante seclos fizo parte de las prancipales porciçones, fiestas i celebraçones quemunitairas de l Praino.
La muita partecipaçon de las populaçones amostrou que ls pendones se mantenien bibos na mimória coletiba de las populaçones i inda repersentában ua seinha de pertenéncia mui fuorte.
Ua tradiçon marcada pula dibersidade
Ua de las cunclusones más marcantes de l trabalho feito pula ALCM fui la proba de que era muita la dibersidade de ls Pendones de Miranda. Al cuntrário de l que se passa noutras regiones de la Península Eibérica, nun hai un modelo ouniformizado. Cada lhugar resguardou las sues caraterísticas própias, fazendo de cada Pendon ua eimaige única de las sues gentes.
Nas quelores, l burmeilho carmesin ye rei, mas tamien hai pendones cun burmeilho i berde, burmeilho i azul ou cumbinaçones de burmeilho cun berde i amarielho-dourado.
Las formas tamien nun son todas armanas i por isso tenemos pendones cun dues farpas (puntas), trés farpas – que quando deitados fáien la letra «M» de Miranda – i outros cun más de trés farpas.
Ls tamanhos son mui bariables. Dalguns más parécen pendonetas, cumo l de la Pruoba (antigo, de quelores únicas i mui bien stimado), outros chegan a medir más de quatro metros de altura cun outro tanto de cumprido, cumo l de Malhadas.
La falta de ouniformizaçon ye ua de las caraterísticas própias de ls Pendones de Miranda i poderá repersentar la mantenéncia de maneiras mui antigas de repersentaçon quemunitaira, associadas a las tradiçones stóricas de l antigo Reino de Lhion.
Tornar a las rugas de Miranda
La cuncentraçon marcada para 4 de julho an Miranda de l Douro aparece onze anhos apuis de l purmeiro grande çfile i repersenta l seguimento de l trabalho de recupoeraçon de patrimonho que tornou a dar als lhugares ua de las sues seinhas más antigas.
Más do que cenzielhos standartes de fiesta, ls Pendones de Miranda repersentan seclos de stória, pertenéncia, eidentidadee i mimória coletiba. La sue recuperaçon fizo cun que se stabelecira un lhaço antre las geraçones d’hoije i un patrimonho que parecie perdido, mas que hoije se sigue amponendo cumo un de ls eilementos defrenciadores de la cultura mirandesa.
La nuoba cuncentraçon pormete tornar a anchir las rugas cun quelores, tradiçon i proua quemunitaira, celebrando ua hardança que la ambestigaçon i la codícia de la ALCM ajudórun a resguardar pa las geraçones de l feturo.
