L Pequeinho Alfaiate
Ua cuonta de ls armanos Grimm adaptada para mirandés por Alcides Meirinhos
Era ua beç un pequeinho alfaiate que trabalhaba junto a la jinela de la sue alfaiataria, adonde cosie a mano i a máquina siempre cun muita codícia. Nun die de berano, passou pulhi ua moça a apregonar:
– Doce de l buono! Doce natural i de l buono para bender!
Aquilho sonou-le mui bien als oubidos. L alfaiate assomou-se, biu la moça i bozeou:
– Andai acá, buona rapaza! A ber anton l que trais para adoçar la boca!
La moça chubiu las scaleiras até l pequeinho quarto de l alfaiate i tubo que l amostrar de todas las culidades de doces que traie. Arrimou las narizes a un i dixo:
– Este parece-me buono, pesa-me un quarto de quilo, ou melhor, meio quilo!
La mulhier, que speraba bender bastante, pesou-lo de mala gana i saliu deilhi a resmungar.
– Agora – diç l alfaiate – que Dius bendiga este doce i me deia fuorça i coraige!
Sacou pan de l almairo, cortou ua grande falila i spargiu l doce. Apuis puso l pan meio an zlhado i seguiu l sou trabalho.
L cheiro a doce anfeitiçou muita mosca, que se pousórun no pan. L alfaiate spurmentou xotá-las, mas cada beç aparecien más. Anton, anraibado, agarrou un cacho de panho i dou ua bordoada cun toda la fuorça.
Quando alhebantou l panho i cuntou, biu que habie matado siete moscas de ua beç.
– Carai, que façanha! – diç el admirado cun el mesmo – Todo l lhugar ten que saber disto!
Nistante fizo un cinto i bordou nel, an letras grandes:
“Siete dun golpe.”
– L lhugar? – cuntinou – L mundo anteiro debe de saber!
L coraçon saltaba alegre cumo l rabo de un cordeiro.
L alfaiate puso l cinto i resuolbiu salir pul mundo, porque achaba la sue alfaiataria demasiado pequeinha para tanta balentia. Antes de salir, buscou algo que pudira lhebar cun el. Solo achou un queisico, que guardou ne l bolso. A la puorta biu un páixaro preso nuns filos, çprendiu-lo i tamien lo metiu noutro bolso.
Puso-se anton a camino, lebe i cuntento. Cumo era atleta i zambaraçado, nun se sentie cansado i l camino lhebou-lo até ua muntanha adonde moraba un gigante terible.
Quando l gigante reparou que l alfaiate se iba arrimando, liu no cinto:
“Siete dun golpe.”
L gigante pensou que aquilho era suobre ls homes i ampeçou a respeitar l pequeinho alfaiate.
Mas quijo saber se era mesmo assi.
Pegou anton nua piedra i apertou-la cun tanta fuorça que deilha scorriu auga.
– Fai l mesmo, se sós assi tan fuorte – dixo l gigante.
– Só isso? – respundiu l alfaiate – isso para mi nun ye nada!
Metiu la mano al bolso, sacou l queiso i apertou-lo até le salir todo l soro.
L gigante quedou admirado.
Apuis atirou ua priedra tan alto que quaije dexórun de la ber.
– Agora ye la tue beç!
L alfaiate saca l paixaro de l bolso i botou-lo pal alto. L páixaro, de tan cuntento por tornar a la lhibardade, bolou até zaparcer de las bistas.
– Anton? L que achais disto? – preguntou l alfaiate.
L gigante ampeçou a ancreditar-se que l moço tenie realmente muita fuorça.
Lhebou-lo anton para ua fóia nas peinhas, adonde stában outros gigantes. Dórun-le ua grande cama para el dromir, mas l alfaiate çcunfiado, nun se deitou neilha; scundiu-se a ua squina.
A meia nuite, ls gigantes pensórun que el drumie a bien dromir i smagórun la cama cun grandes garrotaços , cumbencidos que habien acabdo cun el.
A la purmanhana, quando l alfaiate aparece sano i salbo, ls gigantes quedórun acagaçados de todo i pensando que el era ambencible, scapórun-se todos.
L alfaiate seguiu sou camino i, apuis de muitas abinturas, chegou al palácio de l rei. Cumo benie mui cansado, deitou-se na yerba a la selombra dun frezno, i deixou-se dromir.
Las pessonas fúrun-se arrimando i íban lendo no cinto:
– “Siete dun golpe.”! Que grande guerreiro debe de ser este!
Lhebórun-lo al rei, que staba an guerra acontra einemigos mui peligrosos. L rei oufereciu-le grandes recumpensas se el aceitasse cumbater.
L alfaiate dixo que sí, mas l rei tenerie que le dar la filha i l reino.
Saliu culs soldados, mas ls einemigos scapórun-se lhougo mal bírun l sou cinto i l que habien oubido de la fama que tenie.
Más tarde, l rei inda lo ancargou para acaçar dous gigantes ferozes i, apuis, un terrible cochino muntés. L alfaiate benciu-los a todos cula sue stúcia.
Por fin, l rei, mesmo que cun miedo del, tubo que cumprir la promessa: dou-le la filha an casamento i metade de l reino cumo dote.
Desta maneira, l pequeinho alfaiate, que matara siete moscas dun golpe, fizo-se rei i bibiu feliç durante muitos anhos.

