LS LUSÍADAS
143
«Podeis-bos ambarcar, que teneis biento
I mar sereno, pa la pátria amada.»
Assi le dixo; i lhougo mobimiento
Fázen de l’Ilha alegre i namorada.
Lhieban refresco i bun mantenimiento;
Lhieban la companhie mais deseada
De Ninfas, que han-de ber eiternamente,
Por mais tiempo que l Sol mundo caliente.
144
Assi fúrun cortando l mar sereno,
Cun aire siempre manso i nun raibado,
Até habéren bista de l terreno
Donde nacírun, siempre deseado.
Antrórun pula boca al Teijo ameno,
I sue pátria i sou Rei temido i amado
L prémio i glória dan por que mandou,
I cun títalos nuobos s’eilustrou.
145
Yá chega, Musa, yá, mie lhira tengo
Çtemperada i la boç yá mi roufeinha,
Nun ye de l canto, mas de ber que bengo
Cantar a gente xorda cumo peinha.
Quien dá fuorça al angeinho, you cumbengo,
Nun ye la Pátria, nó, porque stá preinha
De gusto de codícia i de bruteza
Dua ruda, apagada i rui tristeza.
146
Nun sei por que anfluenças de l ruin Çtino
Nun ten proua cuntenta i gusto an todos,
Que ls ánimos lhebanta de cuntino
A tener pa trabalhos cara i modos.
Por esso bós, á Rei, que por debino
Cunseilho stais mandando subretodos,
Mirai que sodes (bede l mais las gientes)
Amo só de baçalos eicelientes.
147
Mirai q’alegres ban, por bárias bias,
Cumo fuortes lhiones, brabos touros,
Dando ls cuorpos a fames i begias,
A fierro, a fuogo, a setas i a pelouros,
A calientes regiones, praias fries,
Als ataques d’eidólatras i Mouros,
A peligros ancógnitos de l mundo,
A noufraijos, a peixes, al perfundo.
Traduçon de Fracisco Niebro

