L cabreiro i l ouribeiro
Bien, benie cula caixa a las cuostas i ancuntrou a tiu Chiçpas. Nun era esse l sou nome, mas chamában-le assi porque tenie ls uolhos mui bibos, parecie que betában lhume i por isso, solo por isso, se quedou pra siempre l Chiçpas, mas esso pouco amporta pa l caso que bos quiero cuontar, l que quiero ye que quedeis bien sclarecidos.
Buono, ancuntrou anton l Chiçpas, que andaba culas cabras alhá pal Passadeiro, toda sue bida habie sido cabreiro. Era ua buona persona. Quando l tiu ouribeiro chegou al pie del, esse sie que era spabilado más que la cuonta, i pensou fazé-le ua de las sues al tal Chiçpas, i dixo,
– Á tiuzico teneis que me ansinar a mamar ua cabra.
– Bó, isso pouco custa, ye solo chupá-le las tetas cula boca.
– Nun ye esso, l que querie miesmo era oudenhá-las.
– Bá, tamien nun ye deficel, ye solo agarrar las tetas cula mano i ir apertando de mansico que l lheite lhougo ampeça a salir.
El bien sabie, mas por perro querie mangar cul Chiçpas. Anton nun habie de saber, spabilado cumo era… L tiu chiçpas, brutito si era, mas çcunfiou lhougo de las buonas maneiras de l ouribeiro, lhougo l pareciu que aquilho traie auga no bico i quedou cun pie atrás i dixo para sous botones, spera sou spabilado que yá bás a lhebar que cuntar de l cabreiro. L ouribeiro era daqueilhes pantemineiros de Lisboua, armados an quien l sabe todo, mas nun sabie ourdenhar las cabras, i dixo de nuobo,
– Bá, agarrai-me alhá ua que tenga buona monje.
– Stá bien, deixai cumigo que de cabras antendo you.
Chamou sues cabras i agarrou l beche.
– Tomai alhá esta que ten buona monge.
Anton l ouribeiro ampeçou a apertar aquilho que el pensaba séren las tetas, mas eilhas nun botában lheite. I apertou algo más fuorte a ber se cunseguie que l lheite apareciesse, mas, bó, adonde staba l lheite?! El bien apertaba i l beche ampeçou a berrar be e e e eee, be eeee. I dixo l tiu ouribeiro,
– Tanto berras pa l que botas!
I seguiu apertando i la cabra a berrar be be be e e eeee, mas el nun la deixaba. I dixo de nuobo,
– Tanto berras pal que botas!
Cumo nun botaba lheite, dixo pa l cabreiro:
– Á tiuzico, esta cabra nun stá parida que nun ten lheite.
– Ma si stá, bós ye que nun le dais geito nanhun. Sprumantai cula boca, quien sabe se nun cunseguis…
Mas nien cula boca cunseguiu.
– Bien, deixai-la alhá, nun sodes capaç de l fazer salir l lheite.
I deixou l beche, que zaparciu lhougo.
– Carai, nun sou capaç de ourdenhar ua cabra! Será que nun me podides agarrar outra? Se calha essa nun tenie lheite.
– Tener ten, bós ye que nun sabeis cumo se faç. Mas, se quereis, you agarro outra.
I chamou outra que bieno anté el.
– Bá, spurmantai esta agora.
Aqueilha sie tenie lheite de berdade, mas l tiu Arménio nun cunseguiu. Inda salírun uns churricos, mas nada que le matasse la fame a Arménio. Anton el dixo,
– Carai, pensei que nun era tan custoso!
– I nun ye pra quien sabe? You tamien nun saberie nadica de nada de ouro ó de reloijos. Cada un cun sou saber. Mas se teneis ganas de lheite deixai que you bos tiro un pouco pra este pucarico que tengo eiqui.
– Nó, nó.
Mas l Chiçpas tirou un pouco assi miesmo, nun stantico anchiu l pucarico.
– Stais a ber cumo el cuorre!?
José António Esteves.
Lar S. Jesé. Bumioso

