Região

Ls dous armanos

Ls dous armanos
Imagem do avatar
  • 13 de Maio de 2008, 10:23

Juan zde pequeinho que siempre la quijo mais que als pais. Quando benien las choraminguices de delores de barriga era l cuolo de l’armana que l assossegaba. Ancuntraba neilha todos ls mimos, carinos, cunselaçon, i eilha antendie sues ganicas. Chegaba a pensar que serie del sin sue armana.
Mas dalgun tiempo a esta parte, algo de mui stranho se passaba. Marie staba defrente, nun s’amanhaba, nun se bestie a geito.Yá nun sabie quando eilha benie, quando chegaba a casa yá nun era cumo dantes, nun querie falar, nun querie fazer ls jogos de cumputadores, nun querie saber l que el tenie çcubierto cula pleiçteixon. Quedaba-se parada cumo se l sou pensamiento bolasse antre las nubres, sin ánimo, sin tino, sin querer studar, cumo quien nun quier saber se ye de die ó de nuite, se chuobe ó se fai sol. Pouco comie, staba a quedar smirrada, de cara amarielha, frie. Stranha, mui stranha, çtraída cun todo i cun todos.
Juan ampeçaba a tener miedo, nun querie acreditar, mas algo de mui grabe habie acuntecido. Arritaba-se cun esta andefrença que ls apartaba, que s’antrometie antre ls dous, l’armana nunca fui assi! Puis agora, que ampeçaba a haber segredos, agora que yá habien falado tantas cousas que éran solo deilhes, nun querie perder l’armana por nada deste mundo. Nin miesmo quando Fonso ampeçou a chegar cun eilha a casa amenudadas bezes, eilha quedou cun estes modos, pul cuntrairo, quijo lhougo que quedássen amigos. Anté nun s’amportou, cun esta eidade la jolda ye siempre bien benida. Agora todo era defrente, tamien Fonso yá nun aparecie, i quando l fazie era cun queixas. Desta beç parece-le que Marie percisaba d’ajuda. Mas cumo iba el a ajudá-la se tamien nun sabie l que se passara, que eilha nun l dezie.
Yá tenie oubido falar nas maleitas d’agora, aqueilhas que son cumo rateiras pa ls jobes, mas dende saber muito nun sabie. Cumo iba a fazer para que Marie bolbisse a tener bida i alegrie? Tenie que falar cun alguien, esto staba para alhá de las sues fuorças, era mui nuobo para antender l que podie dun die pa l outro demudar ua pessona. Tenie l miesmo tamanho de cuorpo, mas nun chegaba, la cousa era mala i percisaba de trato fuorte. Tenie que falar cul pai i cula mai, debien ser eilhes que íban a dantender destas cousas, i quien sabe s’eilhes tamien nun stában sufrindo. Ó andarien eilhes çtraídos de ls filhos? La bida que tenien acupaba-le l tiempo todo, i nin siempre ls pais béien crecer ls filhos, quando dán por eilha, yá eilhes sons taludos.
Mas cuido que ye para estas cousas que sírben ls pais, iba a tener ua cumbersa cun eilhes, inda que nunca l tubisse feito subre sue armana, mas desta beç parecie-le neçairo, habie rezon de sobra, la cousa era feia. Ls pais quedórun d’atalaia, çcubrírun q’andaba por ende maleita d’agora. Ajudórun-la a arrecular camino. La recuperaçon nun tardou i la recumpensa chegou. Juan tenie l’armana de buolta. Marie cuntou-le que yá cumbersaba cun Fonso, era cousa séria. Mas era un segredo.

Faustino Antão

Proponha um artigo de opinião:
info@pressnordeste.pt
Abrir
Imagem do avatar
Written By
Redação