Nun fazie las cousas por menos
Chenico que nien un boto, spargie tanto bien star que até l perro l sentie i astrebie-se a sgodar l cachaço ne l balhe cumo se dessas ganas benisse la lhibartaçon de las carrancas.
– Tu yá sós un home, nun te fai falta festicas, als homes nun le quédan bien, gusta-le outras cousas, nun ténen tiempo para quemenéncias dessas.
Un agabon destes benie na hora cierta, sue carica quedaba-se angurriada i ls uolhos rebirában tanto quanto podien, quando to ls mimos íban pa l’armana, i a el naide le çpensaba un que fusse. L’armanica ampeçaba a detener-se, i siempre que salie de l tenedor ende staba eilha arrebanhando las atençones de to l mundo.
Albinico soutranho deixarie la scuola de beç. Hoije, Deimingo, tocaba la cria Barro Burmeilho arriba, nun zbiaba ls uolhos de l filho de la Mimosa, l bitelico era la purmeira beç que salie de las loijas cula buiada.
– Mira-me pul bitelico, lhieba las picadeiras, redroba ls cuidados. Nun gustabas de tener un bui?
Cumo el medrou por andrento… estas falas calcírun-le l’alma. Anton, l filho de la Mimosa iba a ser zmamado para quedar para bui…! El si era un bitelico guapo. Miraba-lo melhor i yá lo eimaginaba, fuorte, cua galha bien puosta, patas cúrtias, cachaço lhargo i spinaço dreito. Scarbando ne ls scadales, ourneando i sgodando-se als freznos cumo rei i senhor de toda l’Ourrieta Cuba. Íba a botar ournios cumo trúnios que s’oubirien nas Spadanhas, cumo se fusse un lhion xefe de l matorral. Mas agora tenie que merecer l agabon de l pai, l bitelico nun s’iba a apartar de la buiada, hoije nun s’iba a çtraír nien a ambaiar cula jolda. L pai habie dito quel si era un home, i se tenie que tomar cunta de la buiada ye porque si l era. Que amportaba l’armana tener mais festicas, inda era ua nina! Un die iba a ser el a dezir-le que quien criou l filho de la Mimosa habie sido el. Habie de ser un bui agarrado a ls lhuitas, quando fusse a las feiras habie de lhuitar anté ganhar a to ls de ls alredores, ganhar to ls prémios de l grémio, iba a ser un campeon. Albinico era l buieiro mais feliç deste mundo. Mas nun era solo el. Quando chegou al lhameiro, l bitelico daba brincos i pinotes por antre ls freznos i carbalheiras, cumo se stubisse scuitando ls pensamientos d’Albinico. Cumo se ls suonhos de dambos a dous beníssen a camino, fusse solo ua question de tiempo.
Quienquiera, buieiro, pastor, studante ou screbidor puode ser feliç. Bonda que las palabras séian las ciertas i l momiento berdadeiro.
Faustino Antão

