Ls Lusíadas
69
«Basiliscos medonhos i lhiones,
Atiradeiras, sanjas ancubiertas,
Sustenta Maçcareinhas cu ls barones
Que cuntentos las muortes dan por ciertas;
Até que, nas maiores oupressones,
Castro lhibartador, fazendo oufiertas
De bidas de sous filhos, se publíquen
Cun fama aterna i a Dius se sacrafíquen.
70
«Fernando, un deilhes, galho d’alta planta,
Adonde l fuorte fuogo, cun rugido,
An cachicos ls muros n’aire lhebanta,
Eilhi muorto será i al Cielo oupido.
Álbaro, quando ambierno l mundo spanta
I ten l camino húmado ampedido,
Abrindo-lo, bince óndias i ls peligros,
Ls aires i adepuis ls einemigos.
71
«Apuis ben ende l pai, que óndias corta
Cul restro de la giente Lusitana,
I cun fuorça i saber, que mais amporta,
Batalha que yá ganha soberana.
Uns, paredes chubindo, scúsan puorta;
Outros ábren-la na giente pagana.
Feitos fazeran dinos de mimória
Que nun cában an berso ou lharga stória.
72
«Este, despuis, an campo se apersenta,
Bincedor grande i fuorte, al mandante
Rei de Cambaia i an bista l miedo assenta
De l juntouro an cabalhos que hai alantre.
Nun menos las sues tierras mal sustenta
L Indalcan, cun sou braço triunfante
Que castigando bai Dabul na cuosta;
Nin le scapou Pondá, an tierra puosta.
Traduçon de Fracisco Niebro

